Jetojmë një epokë kaosi me tepri, e shkaktuar nga kriza e njëkohshme e Superfuqisë Nr. 1 dhe sfiduesve të saj. Amerika, Kina dhe Rusia ndihen të kërcënuara në ekzistencën e tyre.
Kur një shtet arrin në këtë shkallë të vetëdijes, e konsideron veten të gjallë vetëm nëse është superfuqi.
Nëse “zbret” në një nivel më të ulët, tundohesh nga vetëshkatërrimi (siç tregoi shembulli i Bashkimit Sovjetik). Dorëzohesh.
Kështu po lind Lufta e Madhe në disa fronte, të nxehta ose të vakëta, e cila, nëse nuk ndalet, mund të shndërrohet në një luftë tërësisht globale. Kaosi krijon boshllëqe që tërheqin ambiciozët. Perandori të vjetra, dikur të shpallura të pafuqishme (si Turqia dhe Japonia), ish-koloni që tashmë e shohin veten si shtete-qytetërime (India/Bharati), apo vende të poshtëruara që po rimëkëmben falë dobësimit të fqinjëve të tyre (si Polonia), po përpiqen të rindërtojnë statusin e tyre në arenën ndërkombëtare.
Hegjemonia po kalon nga Amerika, tek kaosi. Kjo do të zgjasë për një kohë të gjatë. Një kolos i paprecedentë nuk shembet brenda natës, veçanërisht kur është në gjendje të tërheqë në katastrofë edhe pjesën tjetër të botës. Dhe kur Amerika të vendosë se koha e saj ka mbaruar, dëshira e saj e fundit do të jetë të parandalojë që dikush tjetër të zërë vendin e saj.
Amerika po lufton me veten. Për të mbijetuar, ajo e di se duhet të shërojë plagët e brendshme nëpërmjet ndërveprimit me botën – por vetëm pasi të ketë rivendosur “rendin natyror të gjërave”: “Ne përpara, të tjerët pas, ose kundër nesh.” Kjo është bindja e kombinimit të ri të elitave post-liberale dhe manjatëve teknologjikë pa skrupuj, një aleancë anarko-autoritare, e mbështetur nga zemërimi i klasave të mesme dhe të ulëta, të frustruara nga globalizimi, nga “pushtimi” i të huajve të pa-asimilueshëm në kulturën WASP, dhe nga rënia e standardit të tyre të jetesës.
Kjo aleancë e çuditshme ka gjetur kampionin e saj tek Donald Trump. Ai është profeti i “arsyes së shëndoshë”, brutal në logjikë dhe në veprim. Ai mishëron “simplifikuesin e tmerrshëm”, një figurë demagogjike që Jakob Burckhardt e përmendte me frikë në fund të shekullit XIX. Ai përqafon filozofinë e Trasimakut nga Republika e Platonit: “Drejtësia nuk është gjë tjetër veçse interesi i më të fortit” (Libri I, 339c).
Trump e quan veten një “gjeni shumë të qëndrueshëm”. Ai beson se u shpëtua nga Zoti, i cili shmangi plumbin me të cilin “shteti i thellë satanik” donte ta eliminonte. Historia do të tregojë nëse ka të drejtë. Por për momentin, duhet pranuar se ka diçka gjeniale në mënyrën e tij të thjeshtuar dhe të pamëshirshme të të vepruarit.
Trump 2.0: Rebeli
Mënyra se si ai nis mandatin e dytë është spektakolare dhe kaotike njëkohësisht. Amerika është e sëmurë dhe kërkon kura të rrezikshme. Nëse ka një shans për shërim, do të duhet kohë. Por një president gati 80-vjeçar, me vetëm katër vjet mandat përpara – nëse nuk e rishkruan Kushtetutën për të shpikur një mandat të tretë – e ka me nxitim.
Ai rifillon nga mitologjia amerikane, nga dëshira për ta bërë Amerikën “sërish të madhe”. Për Trumpin, të duash është të mundesh. Dëshira për sukses është po aq e rëndësishme sa vetë fuqia. Ai synon të rikrijojë një “destin 2.0”. Kjo kërkon një kufi të ri për të pushtuar. Një metavers operacional.
Prandaj, dominojnë këto prioritete: Hegjemonia në Hapësirë, për të kontrolluar Tokën dhe për të emocionuar publikun me ëndrrën e kolonizimit të Marsit, të promovuar nga Elon Musk; Lidershipi në Inteligjencën Artificiale, për të dominuar kibernetikën, për të udhëhequr revolucionin teknologjik dhe për të ringritur industrinë mbi parime të reja – por pa i zbuluar shumë shpejt, për të mos larguar punëtorët e kualifikuar; Shuarja e konflikteve në Ukrainë dhe Lindjen e Mesme, si përgatitje për luftërat e së ardhmes, të cilat janë vetëm në fillimet e tyre. Idealja do të ishte shmangia e tyre përmes rikthimit të forcës së frikësimit, element kyç i strategjisë amerikane.
Alfa dhe omega e kësaj strategjie janë njoftimet e tij të njëpasnjëshme në rrjetet sociale.
Trump, si një revolucionar, po i afrohet pikës së kthesës që do të përcaktojë trashëgiminë e tij. E rrallë por e vërtetë: suksesi ose dështimi i një individi do të ndikojë në fatin e një kombi dhe të gjithë botës.
Kjo është një dëshmi se sa e thellë dhe strukturore është kriza emocionale e Amerikës. Një grusht miliarderësh të lodhur nga paraja dhe të etur për pushtet kanë shembur establishmentin e qendrës.
Ndërkohë, administrata e Bidenit, e reduktuar në një hologram, po shijon një pushim të pamerituar. Burokracitë federale dhe shtetet e udhëhequra nga demokratët kanë hyrë në luftë guerile, të mbështetura nga segmentet më të ashpra të aparatit shtetëror.
Rezultati? Një luftë civile me intensitet të ulët. Dhe në qendër të kësaj drame është një njeri: Donald Trump.
