“Rënia e dëborës” nga Ismail Kadare

  Ty ndoshta nuk të shkoi ndërmend Se qielli rastësisht s’u mbyll Se kjo dëborë që shtroi kudo Në të vërtetë ra për ty.   U projektua çdo kristal I saj në qiell të madh diku Dhe nuk pushoi së rëni ajo Gjersa i gjeti flokët e tu.   Që ti ta shkundje me një gjest Shkujdesshëm krejt e gjithë gëzim Një natë të tërë qielli punoi me ernat në bashkëpunim.   Dhe në mëngjes i zbehtë ai, I ftohtë hapej madhërisht, ndërsa shëtisnim ne të dy Nën altruizmin e tij të hirtë.  

klankosova.tv