Letra e mbushur me dashuri e Montale-s

Një tjetër letër dashurie e Eugenio Montale-s për Irma Brandeis-in, një dashuri e vulosur nga malli dhe largësia e përhershme. *** E shtrenja ime Irma, të lutem, ma largo këtë dyshim, ti e di që të dua, më shumë se më parë, por në ditë të tillë si kjo e sotmja, kur mbetem pa një kumt, me të ftohtë të madh, plot telashe e melankoli, nuk arrij të të shoh – e shkapetem në terr si lakuriq nate. Të kam shpirt e nuk të shoh. Je gjallë? Ekziston? Çfarë po na kurdis ky fat i poshtër? S’është çështje besimi; te ti kam besim dhe bekuar qoftë dita që të takova. Por ndiej dobësinë time, ndiej humnerën e mijëra miljeve, ndiej padrejtësinë e shortit. Nuk di se në ç’trazime jam zhytur, dhe prapë më duhet ta shtyj për ca ditë letrën e gjatë që të detyrohem. Por po s’po mora asnjë lajm tjetër prej teje, humbas në terr e pres… Dhe nuk guxoj të shkruaj… Mos të të shkojë mendja kurrë për keq… dhe mos dysho kurrë. 1 dhjetor, 1933 Gazeta Shqip