Heshtja e humbjes së grave që nuk garojnë

Kështu ia thotë një strofë Bruce Springsteen në tekstin e këngës “Duke garuar në rrugë”. Këtu te fjala “Daddy” (Baba) mund të kemi një double entendre por që vetëm sa e bën më të fuqishëm mesazhin. Nëse bëhet fjalë për shtëpinë e babait atëherë është shtëpia e saj e fëmijërisë ku këto ëndrra - tashmë të thyera - i kanë lindur. Pra, aty ku i kanë nisur, aty edhe po bitisen dëshirat - po treten në errësirë duke mos kaluar kurrë pragun e shtëpisë. Megjithatë, edhe nëse “Daddy” këtu është termi seksual dominant për burrin e saj, prapë në shtëpinë e tij ajo rri me ëndrrat e saj të thyera. Krejt në çfarë ajo ka përfunduar është (si jo rrallëherë në personazhet e klasës punëtore të Springsteen-it) në amvise. Përditshmëria e saj prej amviseje - e pangjarje, e përsëritshme, e zymtë - rëndon dyfish më shumë tek gratë e klasës punëtore në një ambient patriarkal. Përderisa ëndrrat e burrave të klasës punëtore mbyten nga realiteti i përgjithshëm, ato të grave vdesin brenda ëndrrave të burrave. E zgjata shumë tek kjo strofë, duke mos i lënë vetes hapësirë që ta shtjelloj krejt këngën. Nejse! “Erdha në përfundim që nuk është urtësia që ua mundëson poetëve të shkruajnë poezi, por një lloj instinkti a frymëzimi që e has te profetët dhe parashikuesit që i përcjellin mesazhet e tyre sublime pa e ditur aspak se çfarë kuptimi kanë”, shprehet Sokrati në gjyq. Është brutale ta reduktosh kapacitetin e një poeti vetëm në bekim të mistershëm duke ia mohuar mjeshtrinë që i vjen me studim të zellshëm, mirëpo është disi e pamohueshme që pesha krijuese poetike vërtet ka më shumë origjinë intuitive - shumë më shumë është alimentacion i paparashikueshëm shpirtëror se sa lëndë e kultivuar në fushë urtie. Andaj edhe me Bruce Springsteen; sikur t’i kërkonim të na i shtjellonte filozofikisht kryeveprat e tij lirike, me shumë gjasë do t'iu hynte në hak. Është një prekje hyjnore që i ka sjellë në ekzistencë shumë nga to - dhe do t’i lëmë të tilla, duke mos e pyetur fare.