“Është një situatë e Ana Frankut”: Profesori izraelit fshihet nga Hamasi

Filloi në orën 6.29 të mëngjesit me një sirenë që binte. Unë jetoj vetëm kështu që vetëm u ngrita nga shtrati dhe vrapova drejt e në dhomën time të sigurt. Blloku im i banesave është më pak se një vit i vjetër dhe ata vendosin një dhomë të sigurt në çdo apartament. Zakonisht sirena lëshohet për sulme me raketa dhe zgjat 10-15 minuta. Pastaj ne dalim dhe kthehemi në jetën tonë të përditshme. Por dje në mëngjes ajo zgjati më shumë, shumë më gjatë. Edhe brenda dhomës së sigurt mund të dëgjoje raketat. I dëgjova ato me të cilat Hamasi goditi në Ashkelon, në Ashdod, në Kiryat Gat dhe në Beersheba, ku jeton vajza ime. Ne jetojmë shumë afër mburojës Iron Dome që i pengon ato, kështu që dëgjoja raketat tona që përgjigjeshin. Nuk mund të hyja në internet. Pas një ore munda të kyçesha në internet. Ishte atëherë kur kuptova se kishte pasur një operacion nga Hamasi për të thyer kufirin, për të hyrë në qytet dhe për të filluar të bënin kërdinë këtu. Nuk kemi hasur kurrë në një situatë të tillë. Të paktën 20 prej tyre duhet të kenë hyrë në Sderot. Ata vraponin rreth 300 metra larg shtëpisë sime. Kam qenë në kontakt me miqtë në të gjithë qytetin që kur filloi. Ne nuk shkëmbejmë këshilla sigurie, nuk dimë si t’i bëjmë. Por sa më shumë që të jetë e mundur, ne përpiqemi të përcjellim informacion të besueshëm. Ka gjithashtu shumë dezinformata që qarkullojnë – Hamasi bën një punë shumë të mirë për ta shpërndarë atë në televizion dhe media sociale. Kemi marrë mesazhe se terroristët kanë komanduar automjete policie, si dhe ato që i përkasin ushtrisë dhe rojeve kufitare. Dhe ata morën edhe uniforma, për t'u maskuar si ushtarë izraelitë, kështu që edhe ne u paralajmëruam për këtë. Ka raporte për veprime të konsideruara si krime lufte. I kam parë trupat tona nën ballkonin tim. Ata po qarkullojnë me automjete “hatchback”, ushtarët i drejtojnë armët nga dritarja – gjë që nuk e kam parë kurrë në Izrael. Normalisht, nëse armët janë të ngarkuara, ato i mbajnë të fshehura. Por tani ata po i nxjerrin jashtë ato. Në Sderot duket se ka pasur dy përleshje kryesore. Kemi pasur raporte edhe nga vende të tjera aty pranë. Në Ofakim, afër Beersheba, një skuadër e Hamasit thuhet se mori peng civilë. Në kibucitë këtu përreth, që janë më afër kufirit se ne, njerëzit ishin të rrethuar në shtëpitë e tyre dhe strehimoret e tyre për bomba. Skuadrat e Hamasit po përpiqeshin të hynin në dhomat e tyre të sigurta për t'i vrarë. Ata kanë raportuar se 25 persona kanë vdekur, por nga përvoja ime – kam qenë kapiten ushtrie për shumë vite – numrat që shërbimet e urgjencës fillimisht i shpallin dalin dyfish ose trefish në numërimin përfundimtar. Shumica e të vdekurve ndoshta nuk janë ushtarë. Një nga koleget e mia jeton në Kibbutz Nahal Oz, pikërisht në kufirin me Gazën, dhe ajo ishte e bllokuar në dhomën e saj të sigurt me terroristët jashtë. Ishte një situatë e Ana Frankut. Kjo është mënyra e vetme për ta përshkruar atë. Ajo ishte brenda shtëpisë së saj, me fëmijët dhe burrin e saj i cili është i sëmurë, ndërsa Hamasi ishte jashtë duke shkelmuar derën. Ajo kishte frikë se ose do t'i vinin zjarrin shtëpisë së saj, ose do të hidhnin në erë muret dhe do të hynin brenda. Isha fëmijë gjatë luftës së Yom Kipur në 1973. Beteja atëherë dukej e largët. Ne nuk e ndjenim. Mbaj mend që kam dëgjuar ndoshta dy sirena gjatë 17 apo më shumë ditëve. Tani jemi në mes të betejës. Ata po gjuanin për civilë. Ju jeni brenda shtëpisë tuaj dhe e dini se ka njerëz që ecin përreth që duan të hyjnë në shtëpinë tuaj. Dhe kjo po ndodh në Izrael, një shtet sovran. Ne nuk mund ta kuptojmë se çfarë po ndodh këtu, si po ndodh, çfarë është kjo gjë. Është e frikshme. Robert Albin është profesor i filozofisë në Kolegjin Sapir në Sderot Shkrimi është publikuar në “Economist”, dhe është përkthyer nga Klankosova.tv