Armëpushimi krijoi dy Gaza. Njëra do ta përpijë tjetrën

Gaza ime është gati për paqe. Hamasi po përpiqet ta shkatërrojë atë. Moumen Al-Natour është avokat nga Gaza, bashkëthemelues i lëvizjes “Ne duam të jetojmë” dhe ish-i burgosur politik i Hamasit. Armëpushimi i presidentit Donald Trump e ka ndarë Gazën në dy realitete të ndryshme, në të dy anët e “vijës së verdhë” përtej së cilës Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF) janë tërhequr sipas Fazës së Parë të marrëveshjes së armëpushimit. Në njërën anë është një Gaza që dëshiron me dëshpërim që plani i Trumpit të ketë sukses; në anën tjetër është një Gaza që po tërhiqet sërish drejt humnerës. Është e pamundur që këto dy Gaza të ekzistojnë njëkohësisht për më shumë se një çast - dhe shumë shpejt njëra do ta përpijë tjetrën. Luftimet gjatë fundjavës tregojnë sa e brishtë mbetet ky ekuilibër. Gaza ime, ajo ku dua të jetoj, ndodhet mes Izraelit dhe vijës së verdhë. Aty lufta ka marrë fund dhe në ajër ndihet ndryshimi. Njerëzit kanë qasje në ushqim, ilaçe dhe energji elektrike. Dhe shenjat e tjera të normalitetit po fillojnë të kthehen, si për shembull disa fëmijë që po rikthehen në shkollë. Kjo është Gaza që pret me padurim të bashkëpunojë me një administratë të re civile dhe me një forcë ndërkombëtare mbrojtëse që do të ruajë paqen ndërsa Izraeli tërhiqet. Pothuaj askush atje nuk flet më me ngrohtësi ose pozitivisht për Hamasin - për herë të parë, nuk kanë më nevojë ta bëjnë këtë. Në Gazën time ka qindra udhëheqës lokalë që janë gati të punojnë me partnerët tanë të rinj ndërkombëtarë për ta bërë Gazën një histori suksesi. Nga imamë dhe mësues, te organizatorë komunitarë dhe udhëheqës politikë të së ardhmes, ne mund të bëjmë shumë nga puna bazë për ta rindërtuar shoqërinë gazane me forcat tona. Prej shumë vitesh kam qenë i përfshirë thellësisht në lëvizjen e shoqërisë civile nëntokësore të Gazës, pjesa më e madhe e së cilës është përgatitur për një moment të panjohur - një mundësi për t’u çliruar nga sundimi mizor i Hamasit dhe për të thyer ciklin e luftës me Izraelin. Ky moment ka ardhur, dhe jam i bindur se kjo është mundësia për të cilën kam protestuar, organizuar dhe vuajtur gjithë jetën time. Ia kanë vlejtur plagët dhe frika për të parë se mund të ekzistojë një e ardhme ndryshe këtu. Por në anën tjetër të vijës së verdhë ekziston një Gaza tjetër, që do të bëjë gjithçka për ta parandaluar këtë ndryshim. Aty lufta vazhdon - jo më mes Izraelit dhe Hamasit, por mes Hamasit dhe vetë Gazës. Në pothuaj dy javët që kanë kaluar që nga nënshkrimi i marrëveshjes së Trumpit, dhe në mungesë të ushtarëve të IDF-së, Hamasi është shfaqur sërish nga rrjeti i tij i tuneleve dhe po rivendos kontrollin në mënyrën më të dhunshme të mundshme, rikthimi i tij shoqërohet me një valë gjakderdhjeje të tmerrshme që synon çdo formë të mosbindjes së brendshme - reale apo të imagjinuar, të shkuar apo të tashme. Pa izraelitë në objektivat e tyre, pa pengje për t’i torturuar dhe pa udhëheqës që mund t’u japin një identitet të ri, Hamasi po e kthen poshtërimin dhe zemërimin e tij kundër palestinezëve që ndodhën në anën e gabuar të vijës së verdhë kur mbaroi lufta. Qoftë duke ekzekutuar burra të lidhur në rrugë apo duke zhvilluar luftime pranë spitaleve, dhuna e Hamasit ndaj palestinezëve është bërë aq e ashpër dhe aq e përgjakshme sa do të mendoje se armiku i tyre i vërtetë janë palestinezët, jo izraelitët. Dhe në një farë mënyre, kjo mund të jetë e vërtetë. Mizoritë e Hamasit ndaj pengjeve izraelite janë përsosur për shumë vite mbi trupat palestinezë - pa asnjë zemërim ndërkombëtar. Gjatë luftës, miku im Ahmed al-Masri, një gazetar lokal, iu thyen gjymtyrët nga Hamasi para se të lihej i vdekur në rrugë që familja e tij ta gjente. Kam humbur shumë miq nga barbaria e Hamasit dhe kam qenë pranë humbjes së jetës time më shumë se një herë. Nëse nuk i kundërvihemi Hamasit tani që po vret palestinezë dhe po shkel kushtet e marrëveshjes së paqes, atëherë po i tregojmë botës se do të qëndrojë duarkryq ndërsa Hamasi rimerr pjesën tjetër të Gazës, duke shuar përfundimisht shpresat dhe ëndrrat e mia. Një përfundim i tillë do të ishte tragjedi jo vetëm për palestinezët, por edhe për pjesën tjetër të botës. Nëse Hamasi ruan qoftë edhe një këmbë në Gaza, ai do të minojë dhe shkatërrojë shpejt përparimin që po përpiqemi të arrijmë. Zgjidhja e vetme është ta detyrojmë Hamasin të zbatojë kushtet e marrëveshjes - të dorëzojë armët dhe t’ia lërë të ardhmen e Gazës njerëzve që u është mohuar zëri për një brez të tërë, në vend që të lëmë një boshllëk që ai do ta shfrytëzojë. Krijimi dhe vendosja e një force ndërkombëtare stabilizuese, siç parashikohet në plan, nuk mund të vijë mjaftueshëm shpejt. Shkrimi origjinal është botuar në “Washington Post”