Udhëtimi në kohën e influencuesve

Në vend se të jetë një përvojë çliruese dhe e hapjes së mendjes, udhëtimi në periudhën e influencuesve është bërë një ushtrim i vetëvlerësimit. Ndër pjesët e mbetura të evidencës fotografike të një udhëtimi autostop nëpër Turqi në vitin 2005, është një pamje e imja e shtrirë në pjesën e pasme të kabinës së një kamioni turk mallrash, e veshur me të njëjtat pantallona kadifeje rozë dhe pulovër të kaltër që kisha veshur për muaj të tërë. Duart e mia janë të vendosura në bark, vetullat e mia janë ngritur dhe prapavija është e hirtë. Foto është e turbullt, pasi që është shkrepur përderisa kamioni ishte në lëvizje nga shoqëruesja ime Amelia, e cila kishte zënë ulësen e pasagjerit për atë pjesë të trajektores. Por me fjalë të tjera, nuk është kjo në foto që do të nxitë ndonjë interes në kohën e tashme të mediave sociale, ku Instagram, Facebook dhe të tjerat kanë  marrë sferën e realitetit dhe e kanë kthyer ekzistencën në një konkurrencë marketingu për të parë se jeta e kujt duket më mirë në ekran. Influencuesit  dhe personalitetet tjera dixhitale shpenzojnë të gjitha llojet e kohës, burimeve dhe mjeteve të redaktimit të fotografive për të prodhuar imazhe që supozohet se janë spontanisht dhe organikisht magjepsëse. Shpesh, këto foto dalin me mbishkrime dhe hashtags që nënvizojnë përsosmërinë e parashikuar të të gjithëve. E megjithatë ajo foto e kamionit turk, përkundër thjeshtësisë së saj të rrallë dhe mungesën e tërheqjes estetike, ka më shumë vlerë për për mua personalisht sesa fotot bashkëkohore të udhëtimit që janë pothuajse monotone në gjallërinë e tyre të inskenuar. Për një gjë, më kthen në një kohë kur thjesht mund të shihje dhe të bësh gjëra pa u fiksuar se si të kurosh siç duhet momentin për shpërndarje në mediat sociale. Vlera e atij momenti në vitin 2005 nuk u përcaktua nga sasia e pëlqimeve në Facebook, pasi në atë kohë nuk kisha as Facebook dhe as telefon, dhe përvoja ime dhe kujtimi i udhëtimit me autostop nuk u turbullua nga ndërhyrjet dixhitale. Duke shikuar foton tash, ka domëthënie më të madhe për mua sesa përbërësit e saj - duke liruar kujtime për të gjithë kamionët e shumtë turq, me të cilët udhëtuam Amelia dhe unë gjatë vjetëve tona të autostopimit dhe të gjitha mëngjeset në anë të rrugës që ndamë me shoferët e kamionëve, ulur në stole plastike rreth një stufe portative. Më kujtohet udhëtimi me autostop në Siri, ku dy të panjohur kaluan pjesën më të madhe të ditës duke na garantuar rojet kufitare për të lehtësuar hyrjen tonë në vend. Dhe më kujtohet që kaluam nëpër rajonin e Detit të Zi të Turqisë dhe Kapadokian, ku një grua na lejoi një dhomë në pensionin e saj në këmbim të një qese me lajthi që dikush na kishte dhuruar. Në ditët e sotme, siç edhe do të konfirmojë çdo vështrim në internet, Kapadokia është e njohur për "pikat e saj më të këndshme në Instagram" dhe këshillat e ngjashme tërheqëse për udhëtimet që vënë në pikëpyetje pikën e parë të udhëtimit. Në fund të fundit, nuk ka asgjë magjike apo edukative për të shkuar në një vend tjetër për të bërë të njëjtën selfie si gjithë të tjerët. Por, kapitalizmi është i mirë në hedhjen e homogjenitetit të zbrazët si lumturi. Në shpërqendrimin dixhital që kalon për jetën këto ditë, një industri e vërtetë është krijuar për të akomoduar një spektër që varion nga nanondikuesit te megandikuesit. Kategoria e fundit përmban "sipërmarrës të mediave sociale" të udhëtimeve me bazilona ndjekës që mburren me markat dhe hashtags e tyre dhe që ju tregojnë se çfarë veshjesh duhet të blini për selfie perfekte në Santorini. Për fat të keq, thjeshtësia shitet – dhe një markë e njohur e ndikimit të udhëtimeve ka përfituar nga sllogani inkurajues: "Mos humb asnjë minutë nga jeta jote!" Në të vërtetë, nuk ka mënyrë më të mirë për të mos e humbur jetën tuaj sesa të shijoni fotot e udhëtimit të tipit përrallor të njerëzve magjepsës dhe të ndiheni të mjerë për veten tuaj. Dhe peizazhi i udhëtimit në mediat sociale po bëhet më i denjë nga dita në ditë. Vitin e kaluar, revista Forbes u rrëzua për të festuar "trendin e ri të udhëtimit: udhëtime të organizuara nga influencuesit" - që u mundëson njerëzve të ulët të shoqërojnë influencuesit në shëtitje "të denja për fotografi" dhe të përjetojnë llojin e "itinerareve të listës së kovës që ju dëshironi e më pas në prurjet tuaja në mediat sociale”. Sipas autorit amerikan të shekullit XIX, Mark Twain, udhëtimi ishte një kundërhelm ndaj qëndrimeve "vetë-marrëveshëse" - një kurë për "paragjykimet, fanatizmin dhe mendjengushtësinë". Por në këtë kohë dhe epokë, udhëtimi nën ndikimin e njerëzve nuk duket të jetë gjë tjetër veçse një ushtrim vetë-marrëveshjeje – ndjekja e një pamjeje gjithnjë e më të ngushtë, më të fshehtë dhe të orientuar drejt selfie-ve të botës. Unë supozoj se e konsideroj veten me fat që jam mjaft e moshuar që i kam paraprirë epokës Instagram-TikTok-YouTube, kur ishte ende e mundur të besohej – të paktën për ata prej nesh të pajisur me privilegjin e turpshëm për të kapërcyer kufijtë ndërkombëtarë sipas dëshirës – se vetë thelbi i udhëtimit nuk ishte i korruptuar në mënyrë të pamundur. Në vitin 2006, një vit pas fotografisë së mërzitshme të kamionit turk, Amelia dhe unë kaluam muaj të ndryshëm duke bërë autostop rreth Libanit – ku, falë një tërbimi vrastar veror 34-ditor nga ushtria izraelite e mbështetur nga Shtetet e Bashkuara, mundësitë “të vlefshme për foto” ishin mjaft pak dhe shumë larg. Por, së paku unë mësova se si funksionon bota. Përderisa, tash pamjet e përsosura të botës po komodifikohen dhe monitozohen dukshëm, nuk është sfondi më ideal për njerëzimin. Dhe ndërsa industria e predikuar mbi falsitet të plotë dhe reduktimi i fotove në foto të zbrazëta vazhdon të lulëzojë, është koha për të dalë nga influencuesit. (Opinion i botuar në AlJazeera, i përkthyer nga Klankosova.tv) Rrini të informuar mbi zhvillimet kryesore duke u bërë pjesë e komunitetit tonë në Viber. BONUS: Merreni aplikacionin tonë në Android dhe iOS.