Pesë gjëra që adoleshentët do të donin t’i shihnin ndryshe te prindërit

Adoleshentët shpesh përshkruhen si të vështirë dhe të tërhequr, por rrallë e pyesim veten se çfarë fshihet në të vërtetë pas një sjelljeje të tillë. Tensioni në shtëpi shpesh nuk është vetëm një pasqyrim i rebelimit të adoleshentëve. Shpesh fsheh një nevojë për respekt, privatësi dhe besim, si dhe një dëshirë për t'u parë si një person, jo diçka që duhet të rregullohet vazhdimisht. Rritja nuk ka të bëjë vetëm me përballimin e detyrave të shkollës, miqësive dhe ndryshimeve hormonale. Ajo gjithashtu përfshin vështirësi të përditshme me prindërit të cilët, ndërsa zakonisht kanë qëllime të mira, ndonjëherë tregojnë dashuri në mënyra që duken kontrolluese ose nënçmuese. Kur i pyet adoleshentët se çfarë i shqetëson më shumë, përgjigjet janë çuditërisht të ngjashme. Ata nuk po kërkojnë prindër të përsosur, por thjesht duan të ndalojnë përsëritjen e modeleve që i bëjnë të tërhiqen, të fshehin të vërtetën ose të ndihen më pak të denjë. Ja pesë gjëra që shumë adoleshentë dëshirojnë që prindërit e tyre të ndalonin së bëri, sipas Times of India. Minimizimi i problemeve të tyre Një problem që për një adoleshent duket si fundi i botës mund të duket i parëndësishëm për një të rritur. Një ndarje, një situatë e sikletshme në shkollë, një dashuri e papërgjigjur ose një koment tallës për pamjen e tyre janë të gjitha shumë reale në botën e tyre. Kur prindërit përgjigjen me fraza si "Nuk është ndonjë gjë e madhe" ose "Do ta harrosh nesër", ata mund të duan t'i ngushëllojnë, por adoleshenti shpesh dëgjon mesazhin: "Ndjenjat e tua janë të ekzagjeruara dhe të parëndësishme". Çdo gabim si një e metë karakteri Adoleshentët bëjnë gabime - është një pjesë e pashmangshme e rritjes, e të mësuarit rreth pasojave dhe impulsivitetit rinor, jo një shenjë se ka diçka të gabuar me ta. Problemi lind kur prindërit reagojnë ndaj gabimeve të vogla sikur të ishin të meta serioze të karakterit. Një notë e keqe bëhet kështu dëshmi e përtacisë, një përgjigje e vonuar një shenjë mosrespektimi dhe një humor i keq një mosmirënjohje, shkruan Index.hr, transmeton Klankosova.tv. Reagime të tilla të tepërta u mësojnë adoleshentëve një mësim të rrezikshëm: ndershmëria nuk ia vlen. Nëse çdo gabim shndërrohet në një predikim, ndëshkim ose leksion të gjatë emocional, ata do të fillojnë të fshehin gjërat në vend që të flasin për to. Ata ndalojnë së foluri për problemet e tyre në shtëpi, jo sepse nuk u intereson, por sepse presin gjykim në vend që të kuptojnë. Ajo që duan është një përgjigje më e qetë që e ndan sjelljen nga personi. Një gabim nuk do të thotë një të ardhme e shkatërruar. Mbikëqyrje në vend të besimit Një nga ankesat më të zakonshme nga adoleshentët është se prindërit nuk bëjnë dallim midis kujdesit dhe mbikëqyrjes. Kontrollimi i mesazheve, leximi i bisedave private, hyrja në një dhomë pa trokitur ose trajtimi i çdo dere të mbyllur si shkak për alarm i bën adoleshentët të ndihen sikur po vëzhgohen vazhdimisht. Dhe kur adoleshentët ndihen të vëzhguar, ata nuk bëhen më të sigurt, ata thjesht bëhen më të aftë në fshehje. Korrigjim i vazhdueshëm Shumë adoleshentë rriten me një rrjedhë të vazhdueshme korrigjimesh. Prindërit u tregojnë atyre se çfarë po bëjnë gabim, çfarë kanë bërë gabim, si mund të kishin bërë më mirë dhe pse ende nuk po i përmbushin pritjet. Të gjitha këto vërejtje shpesh bëhen në një mënyrë të dashur. Por kur biseda është kryesisht për kritika, adoleshentët ndihen sikur po gjykohen vazhdimisht dhe se nuk janë kurrë mjaftueshëm të mirë. Ajo që u nevojitet është ekuilibri. Ata duan prindër që vënë re përpjekjen, jo vetëm rezultatet përfundimtare. Ata duan lavdërime që nuk janë vetëm një shpërblim për arritje. Një adoleshent që merr vëmendje vetëm kur bën gabime mund të fillojë të besojë se dashuria duhet të fitohet përmes përsosmërisë, gjë që është një mënyrë shteruese për t'u rritur. Inkurajimi, nga ana tjetër, nuk i prish fëmijët, por përkundrazi u jep atyre vetëbesimin shumë të nevojshëm.   Trajtimi i tyre sikur të ishin ende fëmijë Ndoshta zhgënjimi më i madh për adoleshentët është ndjenja se prindërit e tyre ende i trajtojnë si fëmijë të vegjël në situata të rëndësishme. Ndërsa prindërit ende i shohin ata si fëmijën që e kanë rritur dhe mbrojtur, adoleshentët janë në një fazë krejtësisht të ndryshme - duke formuar mendimet e tyre, duke testuar kufijtë dhe duke mësuar të marrin përgjegjësi. Kur prindërit refuzojnë të përshtaten me këtë ndryshim, çdo bisedë mund të shndërrohet në një luftë për pushtet.   Adoleshentët shpesh duan vetëm një gjë: të trajtohen me respekt të përshtatshëm për moshën e tyre.