Këngëtari, 49-vjeç, flet për përvojën në shkollë dhe për Kosovën, festimet në Ibiza dhe ngatërresat me faqen e tij në Wiki.
Miqësitë zgjasnin vetëm dy vjet në fëmijërinë time. Babai im ishte pilot helikopteri ushtarak, kështu që ne lëviznim çdo dy vjet: Hong Kong, Qipro, Gjermani, Yorkshire, Hampshire. Ne mbërrinim dhe nëna ime më shtynte jashtë dhe më thoshte të trokas në dyer duke kërkuar fëmijë të tjerë.
Regjistruesi është një instrument i tmerrshëm. Nëna ime më detyroi ta merrja kur mezi ecja. Pastaj në moshën katër vjeçare, ajo më regjistroi në shkollën e violinës. Do të mësoja me fëmijët e tjerë, duke kërcyer rreth një simite të nxehtë në formë kryqi. Kur reflekton, mund të ketë qenë satanike. Ishin vitet 1970, mendoj.
Kam nisur shkollën që në moshën shtatë vjeçare. Prindërit më lanë dhe u larguan. Në ditën e tretë, e pyeta kujdestaren: “Kur do t’i shoh përsëri mamin dhe babin?” Më thanë për Krishtlindje. Kjo ndodhi në shtator. Nuk i pashë kurrë më derisa u bëra i famshëm.
Në Harrow, djemtë drejtonin shkollën. Kam punuar për një nxënës më të madh. Më quanin të veçantin e tij; Më duhej ta quaja Zot. I çoja çaj dhe bukë të thekur, i rregulloja shtratin, ia tërhiqja perdet. Nuk më pëlqente, kështu që nisa të bëja telashe. Më e rëndësishmja, nuk më kapën kurrë.
Unë ha shumë shpejt. Në ditën e parë të stërvitjes së ushtrisë, ju futeni në sallën e rrëmujës, merrni një pjatë dhe ju bërtasin që të dilni nga dhoma përpara se të vendosni pjatën në tavolinë. Në ditën e dytë, ju jeni duke ngrënë para se të uleni. Në ditën e tretë, ju e keni shkëlqyer pjatën përpara se të fillojë ulërima.
Është e rëndësishme të jem i lidhur me fëmijët e mi kur të mundem. Jam larguar për periudha të gjata. Kur u bëra me fëmijën e dytë, u largova një ditë pas lindjes për nëntë muaj. Atësia më ndryshoi prioritetet. Isha egoist. Tani këta njerëz të vegjël janë shumë më të rëndësishëm se unë.
Në vitin 1999 kam shërbyer në Kosovë. Ishte një zonë lufte: plumba, mortaja, mina. Unë u preka nga individë nga të dy palët që treguan dhembshuri dhe dashamirësi të madhe, por grupet vrasëse dhe gjenocidale nuk shfaqën fare dhembshuri dhe dashamirësi. Kam humbur shumë besimin te njerëzit – dhe kam pak shpresë për njerëzimin.
Jeta nuk është një provë veshjesh. Babai im ma dha këtë këshillë. Dilni dhe bëni gjithçka. Kjo është arsyeja pse u futa në muzikë. E pata ëndrrën dhe nuk doja të plakesha me keqardhje.
Humbja e Carrie Fisher është trishtimi im më i madh. Isha me të një ditë para se të vdiste. Duke ditur se si ndodhi [Fisher vdiq nga droga në sistemin e saj], do të doja të kisha qenë në gjendje të bëja diçka. Të kisha ndikim. Më është dashur shumë kohë për të shkruar një këngë për të. Është në këtë album. Bëhet fjalë për atë që do të doja t'i kisha thënë kur ajo ishte gjallë. Ajo që do të doja t'i thosha asaj tani.
Nëse shikoni faqen time në Wikipedia, do të thotë se jam 47 vjeç – në të vërtetë jam 49 vjeç. Kjo sepse ndryshova hyrjen.
Bartja nga turma (crowdsurfing) kishte për qëllim të rriste kredencialet e mia të rockstar-it. Herën e parë rashë në dysheme. Herën e dytë? Teksa po zbrisja, sigurimi nuk mundi të dinte se kush isha, më rrëzoi në dysheme dhe refuzonte të më lironte. Në Glastonbury, mendova se e kisha zotëruar këtë proces. Në pamundësi për t’u ngjitur përsëri në skenën e Piramidës, i bërtita vazhdimisht “më ndihmo” një burri sipër. Rezultoi se ai ishte nga ekipi i kamerave të BBC-së. Lutja ime u transmetua drejtpërdrejt.
U bëra i madh në vitin 2005. Bëra një turne nëpër botë, u transferova në LA dhe festova shumë. Arritja ime më e madhe është dalja prej saj i padëmtuar me një familje dhe një buzëqeshje në fytyrën time. Të kesh një ekip të lidhur ngushtë ndihmon. Babai im bën librat e mi. Ekuipazhi im ka qenë i njëjtë përgjithmonë. Për të qenë i sinqertë, ata po plaken shumë.
Muzika që dua është e ndryshme nga muzika që bëj. Tingulli im mund të jetë “një njeri me kostume që derdh lot”, por shumicën e netëve do të më gjeni duke u rrëmbyer nga muzika në një klub nate. Kjo është arsyeja pse më pëlqen të jetoj në Ibiza. Shpresoj të vdes këtu. Shpresojmë që jo një herë.
Albumi “Who We Used To Be” i James Blunt publikohet nga “Atlantic Records” më 27 tetor.
Intervistoi Michael Segalov në “
The Guardian”. Përktheu:
Klankosova.tv
