Imazhet e ditës historike të Trumpit tregojnë një histori befasuese

Helikopterët e ekipeve të lajmeve fluturuan ndërsa një varg xhipash (SUV) u futën në FDR Drive në Manhattan. Një turmë gazetarësh, mbështetësish dhe shikuesish prisnin në Gjykatën Penale të Manhatanit, të rrethuar nga oficerë policie. Të gjithë prisnin ardhjen e të pandehurit. Atmosfera mund të ketë qenë e pazakontë – mijëra njujorkezë që kalojnë nëpër gjykatë çdo vit rrallë tërheqin shumë vëmendje – por ajo që ndodhi brenda ishte një proces i zakonshëm: një person i akuzuar u dorëzua, u arrestua dhe iu morën shenjat e gishtave dhe u paraqit para një gjyqtari për t’i dëgjuar akuzat dhe për të bërë një kërkesë. Spektakli jashtë – dhe ai që me siguri do të evoluojë teksa ish-presidenti Donald Trump përpiqet të marrë kontrollin e historisë së aktakuzës së tij – mund të tundojë vëzhguesit që ta shohin arrestimin e Trumpit si një ngjarje të jashtëzakonshme. Dhe është historike: asnjë ish-president nuk është paditur ndonjëherë. Por historia e treguar në imazhet e Trumpit duke ecur nëpër sallat e gërvishtura të ndërtesës së gjykatës, është një histori përgjegjshmërie sipas ligjit – e jashtëzakonshme vetëm në normalitetin e saj. Fotot e para të Trumpit në sallën e gjyqit nënvizojnë atë mesazh: ai ishte ulur në një tryezë gjyqi, i rrethuar nga avokatë dhe katër oficerë policie me uniformë, i përmbajtur dhe i kufizuar në mënyra që rrallë ka qenë që nga hyrja në politikën elektorale tetë vjet më parë. Teksa hyri në gjykatë, ai fillimisht bëri me dorë dhe më pase  ngriti njërin grusht ndaj mbështetësve të tij. Por çdo shenjë kundërshtimi ishte zhdukur nga koha e akuzës dhe deklarimit të tij të pafajësisë. Nën valën e njohur të flokëve biondë të lyer dhe të shpeshta, shprehja e tij ishte e zymtë dhe e rezervuar. Për momentin, ai ishte vetëm një i pandehur tjetër, i varur nga një gjyqtar për të përcaktuar lëvizjen e tij të ardhshme. Dhe ndërsa Trumpi do të punojë shumë në orët dhe ditët në vijim për të ofruar një lexim të ndryshëm të atyre imazheve – dhe mediat do të tundohen ta ndihmojnë atë duke u fokusuar në spektaklin – ato nuk përshkruajnë një largim nga rendi i rregullt, por më tepër kthimin e tij. Koha e Trumpit në zyrën e zgjedhur ishte një kohë e shënuar nga mosndëshkimi. Njeriu që dikur mburrej se mund të qëllonte dikë në Fifth Avenue dhe të largohej i lirë, dukej se e kishte kuptuar të vërtetën e statusit të tij shumë përpara shumicës së amerikanëve. Ndërsa gazetarët dhe analistët shpjeguan se si Trump shpërfillte ligjet si Klauzola e Emolumenteve dhe Aktin e Regjistrimeve Presidenciale, Trump thjesht vazhdoi, duke ndjerë se, si banor i Shtëpisë së Bardhë, ai ishte dikush që ligji nuk mund ta prekte. Dhe nuk ndodhi. Përpjekjet për ta mbajtur Trumpin përgjegjës në vend të kësaj u zhvilluan përmes proceseve politike si fajësimi dhe seancat dëgjimore të Kongresit, procese që mund të zbulonin akte të këqija, por jo t'i korrigjonin ato – sigurisht jo ndërsa republikanët në Kongres refuzuan të luanin një rol. Votëbesimi i parë dhe i dytë përfshinin debat të nevojshëm dhe ekspozim publik, por secila filloi me një përfundim të paramenduar: se shumica dërrmuese e republikanëve nuk do të ktheheshin kurrë kundër Trumpit. Komiteti i 6 janarit luajti në linja të ngjashme, me udhëheqësit republikanë që refuzuan që në fillim të angazhoheshin në një proces që mund të përfundonte me një referim të akuzave kundër ish-presidentit. Trumpi punoi shumë në secilin prej atyre rasteve për të degraduar dhe zhvlerësuar procesin, për t'i trajtuar ato si të paligjshme në mënyrë që të zbehte gjetjet. Ai tani po bën të njëjtën gjë me aktakuzën e tij, duke argumentuar se është një gjueti shtrigash dhe një ndjekje politike që synon t'i mohojë atij një mandat të dytë në detyrë. Në tubimin e tij hapës të fushatës në Waco, Teksas, javën e kaluar – një vend legjendar për të djathtën ekstreme si një simbol i tejkalimit vdekjeprurës të qeverisë – Trumpi bëri sulme për aktakuzën. "Banditët dhe kriminelët që po korruptojnë sistemin tonë të drejtësisë do të mposhten, diskreditohen dhe turpërohen plotësisht," tha ai, duke u zotuar se do të shkatërrojë "shtetin e thellë" nëse ai rizgjedhet. Që kur u publikuan lajmet për aktakuzat, ai ka punuar me ekipin e tij për të vendosur se si të prezantohet më mirë, sipas Neë York Times. A duhet t'ua bëjë me dorë të tubuarve apo të heshtë? A duhet të buzëqeshë apo të qëndrojë solemn? A duhet të shmangë një mugshot, apo të kërkojë një të tillë? Këto ishin pyetje si për avokatët, ashtu edhe për ndihmësit e fushatës, pasi Trumpi ka në plan të përdorë imazhet si pjesë e ofertës së tij presidenciale të vitit 2024. Tashmë fushata e tij po promovon bluza me foto të krijuara në mënyrë digjitale dhe emailet e tij të fushatës shpërthyen me paralajmërime se pasi "ata" vijnë për presidentin, ato do të vijnë për votuesit e tij më pas. “Ata mund të përpiqen të më ndalojnë sa të duan me kërcënime, aktakuza dhe madje arrestime,” shkroi ai në një email të 1 prillit, “por ata KURRË nuk mund të shtypin shpirtrat e 74 milionë patriotëve që duan ta bëjnë vendin tonë të madh përsëri!” Kjo retorikë përshkallëzuese, së bashku me natyrën e paprecedentë të arrestimit të Trumpit, krijon kushtet perfekte që vëzhguesit të dorëzohen në zhurmë, të përqendrohen te spektakli dhe gjithçka që shkon me të. Por është e jashtëzakonshme kjo shfaqje e procesit të llogaridhënies, me të gjitha dokumentet, rregullat dhe rutinat e tij të përsëritura qindra herë në ditë në vende si Gjykata Penale e Manhatanit. Ndërsa shfaqen imazhet që tregojnë atë proces në fund të fundit të rëndomtë, ia vlen t'i kushtohet vëmendje sa jashtëzakonisht të përditshme janë dhe sa e nevojshme është në të vërtetë mundësia për një dozë të vogël drejtësie. Autorja e shkrimit, Nicole Hemmer është profesoreshë e asociuar e historisë dhe drejtoreshë e Qendrës Carolyn T. dhe Robert M. Rogers për Studimin e Presidencës në Universitetin e Vanderbilt. (Publikuar në CNN, përkthyer nga Klankosova.tv)