Dërgimi i tankeve në Ukrainë qartëson një gjë: Kjo është luftë e Perëndimit kundër Rusisë

Volodymyr Zelensky po merr përfundimisht ndihmën që dëshiron, por që kjo e vë më tepër të ardhmen e Ukrainës në duart e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Dërgimi i më tepër tankeve perëndimore për ta mbështetur Ukrainën nuk nënkupton – sikur disa politikanë rastësisht rrezikshëm afrohen për të nënkuptuar se lufta është gati së mbaruari – kursim vetëm për luftime. Lufta në Ukrainë do të vazhdojë edhe për muaj të tërë, nëse jo për vite, dhe vendimet e sotme janë më tepër një devijim i një trupe strategjike sesa një kthesë e plotë e ekzekutuar. Megjithatë, ky është padyshim një moment i madh dhe atë për tri arsye të ndryshme. E para është që beteja e dhënies së tankeve, i jep ushtrisë së Ukrainës një përparësi. Të tri llojet e tankeve perëndimore të betejës që po angazhohen tani për Ukrainën – M1 Abrams amerikane, Leopard 2 gjerman dhe Challenger 2 britanik – janë të tëra dukshëm më të fuqishme se T-72 i epokës sovjetike që përbëjnë pjesën më të madhe të tankeve ruse dhe ukrainase. E njëjta vlen edhe për tanket franceze Leclerc, dërgimi i të cilave në Ukrainë nuk është përjashtuar. Këto tanke perëndimore kanë që të gjitha mobilitet më të lartë, fuqi më të madhe zjarri vdekjeprurëse dhe janë më të përballueshme sesa ato që përdor Rusia. Kjo po ashtu i bën më të rënda, gjë që tankeve më të lehta ruse ua krijon një përparësi në terrenet moçalore, të cilat nuk do të mungojnë në Ukrainë pas shkrirjes së borës. Megjithatë tanket moderne perëndimore kanë një sistem modern të kontrollit dhe navigimit që atyre u jep aftësi të gjithanshme të operimit në manovra të kombinuara që përfshijnë artilerinë dhe këmbësorinë, përfshirë gjatë natës dhe rusët atyre nuk mund t’u bëjnë ballë. Këto përparësi u japin tankeve perëndimore potencialin për t’i çarë linjat ruse dhe për të kontrolluar formën e konfliktit në zona të konsiderueshme të territorit të pushtuar. Tanket gjithashtu do të luajnë një rol kyç në mbrojtjen e linjave ukrainase kundër kundërsulmeve. Por potenciali më joshës i këtyre armëve për Ukrainën dhe aleatët që nëse ata janë aq të suksesshëm sa besohet, ato mund ta vënë Kievin në një pozitë për t’ia diktuar Moskës armëpushimin në kushte paqeje. Megjithatë ka një rrugë të gjatë para që duhet bërë. Dy paralajmërime të menjëhershme bëjnë dallim – numrat dhe logjistika. Ukraina ka kërkuar 300 tanke. Njoftimet e sotme në Berlin dhe gjetiu e lënë numrin e tyre në më pak se 100. Pra totali aktual perëndimor është ende i vogël. Ka gjithashtu një çështje që nuk është e parëndësishme e dërgimit të tankeve në vijën e frontit. Tanket e ShBA-së me sa duket janë ende në Amerikën e Veriut. Ata kanë nevojë për më shumë rezerva. The New York Times ka raportuar se zyrtarët amerikanë kishin paralajmëruar se vendosja mund të zgjasë me vjet. Përkundrazi, Leopardët gjermanë ndodhen në Evropë dhe mund të shërbehen në vendet fqinje të Ukrainës. Ngjashëm, të gjitha kanë për t’u dërguar në fushëbetejë. Për këtë duhet të krijohen linja të duhura të furnizimit dhe mirëmbajtjes. Kjo është një zonë domosdoshmërisht sekrete, por vendosja nuk do të ndodhë me një lëvizje të shpejtë. Arsyeja e dytë pse vendimet e sotme janë një pikë uji është se Gjermania është ngritur për t’u llogaritur. Duke pasur parasysh se Gjermania ka shpenzuar tashmë më shumë se çdo vend evropian (përfshirë Britaninë) në mbështetje të Ukrainës dhe ka dërguar armë të rënda të lëvizshme dhe automjete të blinduara, kjo mund të duket e çuditshme, por Olaf Shcolz udhëheq një vend (ndryshe nga Britania apo Franca), që duhet shikuar gjithmonë kah lindja ashtu edhe kah perëndimi. Ai ka pezulluar përdorimin e tankeve derisa Amerika të bindet që ta ndjekë shembullin. Ai ka vepruar në kohën e tij dhe jo me urdhrin e pavarur të stërgjyshërve, sikur Boris Johnson. Vini re, po ashtu, që angazhimi gjerman ende mbetet i kufizuar, siç është i Uashingtonit, megjithëse pa dyshim që do të rritet. Ka pasur një mori arsyesh për hezitimin gjerman. Secila është e kuptueshme në mënyrën e vetë. Ato përfshijnë mosdëshirën për të mos qenë në hap me ShBA-në; trashëgimia e historisë së luftës së Gjermanisë në shekullin 20; hezitimi për të qenë lideri ushtarak i Evropës; ndarja e opinionit publik rreth çështjeve ushtarake; dëshira për të ruajtur unitetin e brishtë të qeverisë së koalicionit trepartiakë; emërimi vetëm javën e kaluar i një ministri të ri të Mbrojtjes, Boris Pistorius; dhe – asnjëherë, kurrë për t’u nënvlerësuar – anthi për marrëdhëniet me Rusinë. Ende plani faktik është që nevoja për ta mbrojtur Ukrainën dhe frenimi i kërcënimit rus, i kapërcen të gjitha. Scholz përfundimisht ka kaluar një Rubikon, megjithëse në një mënyrë karakteristike të kujdesshme që mund të shërbejë për minimin e disa objektivave të tij. Arsyeja e fundit se pse njoftime e kësaj jave kanë vlerë është se kjo është tani më e qartë se më parë, një luftë perëndimore kundër Rusisë për pavarësinë e Ukrainës. Kjo nuk nënkupton se është një luftë të cilën Perëndimi e ka kërkuar. As që forcat e Ukrainë janë thjeshtë përfaqësues të interesave perëndimore; si argument, siç thotë profesor Lawrence Freedman, do t’u mohonte ukrainasve agjencinë që ata e kanë në posedim. As synimet e Perëndimit nuk janë të tjera veçse mbrojtëse; ato nuk shtrihen përtej ndihmës për të ndihmuar në çlirimin e Ukrainës nga pushtuesit. Angazhimi i tankeve në betejë ka treguar që nuk ka një përshtatje të saktë në mes të qëllimeve dhe taktikave të Ukrainë dhe aleatëve të saj ushtarakë. Kjo ka qenë e vërtetë që prej fillimit të luftës, më pas vendet perëndimore ishin në ankth (siç vazhdojnë të jenë), për të shmangur një rrëshqitje drejt një konflikti bërthamor, apo për të kundërshtuar thirrjet e Kievit për një zonë ndalimi fluturimesh në Ukrainë. Ajo ka vazhduar derisa aleatët perëndimorë kanë argumentuar mbi armatimin e ofruar për Kievin dhe shkallën e tij, një proces në të cilin tanket garantojnë një shembull tjetër. Nuk ka dyshim që qëndrimet perëndimore e kanë vështirësuar dhe aleatët e Ukrainës janë pajtuar që një moment kyç në luftë është arritur. Angazhimi i tankeve konfirmon se kyçi tani është drejt një shtytjeje për fitoren e Ukrainës. Por pasiguria rreth numrave dhe logjistikës është që dërgimi i tankeve nuk është thjeshtë për shkak të nevojës për fshehtësi. Kjo gjithashtu reflekton  ambivalenca të vazhdueshme politike. Në të ardhmen, mungesa më e rëndësishme e përshtatshmërisë ka të ngjarë të vijë pas përfundimit të luftës, në veçanti për qëllimin e Ukrainës për të rimarrë Krimenë nga Rusia. Çelësi këtu do të jetë qëndrimi i mbështetësit të domosdoshëm të Ukrainës, administratës amerikane. Sot Volodymyr Zelensky, më në fund mori disa nga ato që kërkoi kur fluturoi drejt Uashingtonit para Krishtlindjes, por për ta arritur këtë, ai në mënyrë të pashmangshme ka lënë më shumë nga e ardhmja e Ukrainës në duart e Joe Biden. Martin Kettle është kolumnist në The Guardian. Tekst i The Guardian, përkthyer nga KlanKosova.tv.