Lajmet e fundit
Për të renë zonjën Hilal, përpjekja për të përmbushur standardet e bukurisë së Evropës Veriore nënkuptonte përfshirjen në luftime pothuajse të vazhdueshme me veten.
Ajo ishte e mbushur me plane për të rregulluar, fshehur ose zhbërë mangësitë e saj të perceptuara, duke hartuar një "plan beteje", siç thoshte ajo, për të luftuar qimet e fytyrës. Kjo përfshinte periudha të dhimbshme të zbardhjes, rruajtjes, depilimit dhe kimikateve, të cilat e lanë atë të djegur dhe të mavijosur.
“I shpalla luftë lëkurës sime, pa pushim”, shkruan ajo.
Motra e zonjës Hilal iu nënshtrua rinoplastikës për të “korrigjuar” këtë deformim të perceptuar, por Moshtari mori një rrugë tjetër, “duke u përkushtuar për hundën”, siç shprehet ajo, por edhe për një rishqyrtim të madh të “shëmtisë” të shkruar.
Zonja Hilal argumenton se gjykimet personale estetike nuk janë as personale dhe as “estetike”. Në vend të kësaj, perceptimet tona për bukurinë njerëzore (ose mungesën e saj) rrjedhin nga politika dhe përcaktohen nga faktorë ndërkombëtarë të gjerë si lufta, imperializmi, pushtimi kolonial, hierarkitë e pushtetit dhe ekonomia, transmeton Klankosova.tv
Me fjalë të tjera, ajo "luftë" që ajo i shpalli trupit të saj nuk është veçse një mikrokozmos - dhe një pasardhës - i luftërave aktuale që, historikisht, kanë përcaktuar se kush duhet të konsiderohet i bukur. "Ashtu si jam rritur, në një moment duhet të bëhesh grua," më tha ajo, duke i bërë jehonë thënies së famshme të Simone de Beauvoir: "Një nuk lind, por bëhet grua", shkruan Rhonda Garelick ne NY Times, transmteon Klankosova.tv Zonja Hilal na kërkon të “pajtohemi me shëmtinë”, të “çmontojmë dikotominë midis së bukurës dhe të shëmtuarës” dhe të largohemi nga frika ndaj saj. Është një urdhër i lartë, me mundësi çliruese.
